Czy elektroniczny papieros jest zdrowszy od tego zwykłego. Dziś już nieco więcej wiemy na ten temat. W naszym kraju jest już ponad milion osób, które chętnie sięgają po tego typu używki. Największa ich zaletą jest to, że nie śmierdzą i można je palić w miejscach publicznych. Papieros elektroniczny nie uwalnia dymu a tylko aerozol, urządzenie to jest, zatem czymś w rodzaju inhalatora nikotyny.

Czytaj więcej: Elektroniczne papierosy

Zapalenie nerekKłębuszkowe zapalenie nerek nie jest jedną chorobą a szeregiem chorób różniących się przyczynami, ale o podobnym przebiegu. Ich wzajemną cechą jest zapalenie kłębuszków nerkowych lub drobnych naczyń nerek. To powoduje, że filtr, jakim są nasze nerki staje się nie szczelny. Może pojawić się krwiomocz i białkomocz. Po prostu mocz staje się brunatny, czerwony, często też mętny i pieniący.To wszystko prowadzi do zaburzeń ciśnienia tętniczego i zaburzeń elektrolitowych. Ból nerek nie pojawia się za często, częściej występuje osłabienie, trudności w oddychaniu, bóle serca i głowy. Może też dojść do utraty apetytu, nudności i wymiotów.

Czytaj więcej: Kłębuszkowe zapalenie nerek

Wiele osób boi się dentysty, powodem tego jest ból jaki zwykle towarzyszy wizycie, a szczegółowo mówiąc borowaniu. Najczęściej mamy te uczucie zakodowane w naszym mózgu i pochodzi ono z odległych czasów naszego dzieciństwa. W efekcie omijamy stomatologa jak tylko możemy, efektem tego jest utrata zębów w wieku 8 – 10 lat. Wydaje się że znieczulenie rozwiązuje problem, nie jest to jednak prawdą. Spore grono osób tak samo jak borowania boi się zastrzyku znieczulającego. Stomatolog wbija igłę w dziąsło tuz przy zębie. Iniekcja ta może spowodować ból na skutek gwałtownego wstrzyknięcia.

Czytaj więcej: Znieczulenie u dentysty

Pierwsze wzmianki o tej chorobie znajdują się w literaturze pochodzącej sprzed kilku tysięcy lat przed naszą erą. Często było tak, że choroba ta dotykała artystów czy poetów, dlatego kiedyś sądzono, że cierpią na nią wyłącznie artyści i geniusze oraz kapryśne kobiety. Jednak z badań wynika, że może ona dotknąć każdego, wiadomo też, że na cztery chore kobiety przypada jeden chory mężczyzna.

Czytaj więcej: Migrena

Są osoby, które, mimo iż śpią tyle ile potrzeba to w ciągu dnia są zaspani i zmęczeni. Zdrowy sen powinien trwać 7-8 godzin dziennie. Jeśli jednak czujesz się niewyspany to nie wolno tego lekceważyć. Mogą to być tylko objawy przemęczenia lub też zwiastun groźnej choroby. Zmęczenie, uczucie osłabienia i niewsypania może mieć miejsce na przykład przy anemii. Chorobę tą potwierdza lub wykluczą podstawowe badania krwi. Jeśli anemia zostanie potwierdzona to w wielu przypadkach zmienić dietę lub zacząć przyjmować doustne suplementy diety.

Czytaj więcej: Nadmierna senność

Stare powiedzenie mówi, że jesteśmy tym, co jemy, dlatego ważne jest nie tylko odpowiednie wybieranie potraw, ale i znaczenie ma sposób, w jaki jest ono przyrządzane. Do zdrowego gotowania nie są nam potrzebne żadne specjalne przyrządy czy też akcesoria, wystarczy to, co znajdziemy w większości domów. Podstawą zdrowego jedzenia są warzywa. Warto jednak pamiętać, że najzdrowsze są na surowo, jeśli mamy zamiar je przyrządzać to róbmy to od razu po umyciu i obraniu. Wtedy są świeże. Jeśli nasze gotowanie będzie się odbywało w dużej ilości wody to stracimy w nim sporo witamin i minerałów zawartych w warzywach. Dlatego starajmy się gotować na małej ilości wody. Najlepszym gotowaniem jest to, które odbywa się nie w wodzie a na parze. W ten sposób można przygotować warzywa, ryby i mięsa. Gotując na parze nie pozbędziemy się z warzyw żadnych cennych składników. Podczas standardowego gotowania są one odlewane wraz z woda. Możemy kupić specjalny wkład do gotowania w ten sposób lub robić to na metalowym sitku. Warzywa czy mięso wkładamy do naczynia z niewielka ilością wody, przykrywamy i gotujemy aż zmięknie. Jest też sposób by odchudzić mięso, często, bowiem razem z nim spożywamy spore ilości tłuszczu. Dlatego jeśli będziemy podawać drób to przed przyrządzeniem zdejmijmy z niego skórkę, a z wieprzowiny czy innego mięsa starajmy się odkroić jak najwięcej tłuszczu. Wskazane jest też używanie takich metod przyrządzania, podczas których nie wymaga się dokładania tłuszczu. Można też usunąć tłuszcz z gulaszu czy sosu poprzez schłodzenie. Wtedy można z wierzchu zdjąć warstwę tłuszczu, która się wytrąci. Możemy też włożyć trochę więcej wysiłku i pieczenie też będzie zdrowe. Wystarczy ż mięsa i ryby będziemy piec w rękawach, torebkach, dzięki temu zachowamy aromaty i wyraźny smak. Warzywa należy zapiekać w foli aluminiowej, dzięki czemu nie ulegają one wysuszeniu. Ale przyrządzanie to także smażenie, które jest uznawane za najbardziej niezdrowy sposób na przyrządzanie potraw. Dlatego do smażenia należy wykorzystywać olej rzepakowy, albo inny, który ma wysoką temperaturę dymienia. Powinniśmy jak najmniej stosować oleju słonecznikowego, masła, bowiem w nich pod wpływem wysokich substancji powstają groźne dla zdrowia substancje. Wszelkie mięsa i warzywa wkładajmy na gorący tłuszcz, w ten sposób ograniczymy ich wchłanianie do potraw. Wyposażmy nasza kuchnię w patelnie teflonowe, tytanowe czy grillowe, dzięki temu będziemy mogli smażyć na minimalnej ilości tłuszczu.

Powięź szyi

 

Powięź szyi (fascia cervicalis) jest złożona z blaszek, które oddzielają mięśnie, duże naczynia i nerwy. Poza tym między blaszkami powięziowymi poruszają się kość: gnykowa i krtań podczas mowy, połykania i kaszlu. Powięź szyi ma trzy blaszki:

 

- blaszka powierzchowna rozciąga się od żuchwy do mostka i obojczyka i dochodzi do okolicy barku, a ku tyłowi przechodzi w powięź karku, ţ blaszka przedtchawicza jest mocna, rozciąga się od kości gnykowej do obojczyka i mostka, i obejmuje mięśnie podgnykowe,

- blaszka przedkręgowa pokrywa mięśnie głębokie szyi i ciągnie się od podstawy czaszki do górnych kręgów piersiowych.

 

Trójkąty szyi

 

Mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy dzieli szyję na okolicę przednią i parzystą okolicę boczną szyi, którą od tyłu, czyli karku, oddziela brzeg mięśnia czworobocznego. W okolicy przedniej szyi, w trójkącie przednim szyi wyróżniamy:

Trójkąt podżuchwowy (trigonrinr submandibulare) położony w czę- ścl górnej między brzuścami m. dwubrzuścowego i żuchwą. Trójkąt ten za- wiera śliniankę podżuchwową, węzły chłonne, naczynia i nerwy. ţ Trójkąt tętnicy szyjnej (trigonum caroticum) jest ograniczony brze- giem przednim m. mostkowo-obojczykowo-sutkowego, brzuścem górnym m. łopatkowo-gnykowego i brzuścem tylnym m. dwubrzuścowego. Trój- kąt zawiera tętnicę szyjną wspólną, (która dzieli się na tętnicę szyjną wew- nętrzną i zewnętrzną oraz żyłę szyjną wewnętrznţ i nerwy. Trójkąt boczny szyi zawiera dwa dalsze trójkąty:

Trójkąt łopatkowo-obojczykowy (trigonum omoclaviculare)

jest dnem dołu nadobojczykowego większego. Jest on ograniczony przez obojczyk, dolny brzusiec m.łopatkowo-gnykowego oraz tylny brzeg m. mostkowo-obojczykowo-sutkowego. W trójkącie tym znajdują się naczynia podobojczykowe i splot ramienny.

Trójkąt łopatkowo-czworoboczny (trigonumomotrapezoideum) wyznaczają: m. mostkowo-obojczykowo-sutkowy, m. czworoboczny i ło- patkowo-gnykowy. Trójkąt zawiera część nerwów splotu szyjnego i gałąź zewnętrzną n. dodatkowego.

 

 

MIĘŚNIE KLATKI PIERSIOWEJ

 

Mięśnie kIatki piersiowej (musculi thoracis) stanowią pochodną mięśniówki brzusznej tułowia i są unerwione przez gałęzie brzuszne nerwów rdzeniowych (rami ventrales nn. spinalium). Dzielą się na trzy grupy:

 

Mięśnie powierzchowne kończące się w obrębie kośćca kończyny górnej, ţ mięśnie głębokie będące właściwą mięśniówką ścian klatki piersiowej, tę przeponę, która jest nieparzystym mięśniem oddzielającym jamę klatki piersiowej od jamy brzusznej.

 

Powierzchowne mięśnie klatki piersiowej

 

W skład powierzchownych mięśni klatki piersiowej wchodzą:

 

- mięsień piersiowy większy,

- mięsień piersiowy mniejszy,

- mięsień podobojczykowy,

- mięsień zębaty przedni.

 

Mięsień piersiowy większy (m. pectoralis major) kształtem zbliżony do trójkąta jest najbardziej powierzchownym mięśniem klatki piersiowej. Podstawajegojest zwrócona do mostka, wierzchołek do dołu pachowego. Przyczep początkowy tego mięśnia dzieli się na trzy części: obojczykową, mostkowo-żebrową i brzuszną.

 

Część obojczykowa (pars clavicrilaris) przymocowuje się do końca most-kowego obojczyka, część mostkowo-żebrowa (pars sternocostalis) - na po-wierzchni przedniej mostka i chrząstek żeber prawdziwych, część brzuszna (pars abdominalis) odchodzi od przedniej blaszki pochewki mięśnia pros-tego brzucha.

 

Przyczep końcowy całego mięśnia znajduje się na grzebieniu guzka więk-szego kości ramiennej. Włókna części obojczykowej przebiegają w bok i ku dołowi, i kończą się w dolnym odcinku grzebienia guzka większego. Część mostkowo-żebrowa przebiega najbardziej zbieżnie w kierunku kości ra-miennej i swym przyczepem końcowym rozkłada się wzdłuż grzebienia guzka większego w ten sposób, że pęczki włókien rozpoczynające się najwyżej kończą się u dołu i przeciwnie, włókna mięśniowe odchodzące od dolnej części mostka i chrząstek żebrowych zachodzą najwyżej w swym przyczepie końcowym. Ścięgno końcowe mięśnia piersiowego większego skła-da się zatem z dwóch warstw: grubszej - przedniej, utworzonej przez włókna całej części obojczykowej i górnych pęczków części mostkowo-żebrowej oraz cieńszej części tylnej, którą stanowią włókna odchodzące od dolnego odcinka części mostkowo-żebrowej i całej ezęści brzusznej. W następstwie takiego rozmieszczenia pęczków mięśniowych wytwarza się w obrębie ścięgna koń-cowego rodzaj "kieszonki" otwartej ku górze, którą wypełnia tkanka łączna i tłuszczowa. Czynność. Równoczesny skurcz wszystkich trzech części mięśnia przy-ciąga ramię przyśrodkowo do przodu, czyli przywodzi (addriclio) do przed-niej ściany klatki piersiowej, a także nawraca ramię (piţoriatio). Uniesione ramię opuszcza i w tej czynności jest on najsilniejszy. Gdy zaś ramię jest ustalone, dźwiga całe ciało ku górze, np. podczas wspinania się na linie. Przy ustalonej kończynie jest także pomocniczym mięśniem wdechowym. Samo-dzielny skurcz części obojczykowej wysuwa ranlię w przód (aţrleiţtţi-.sio), czyli przodozgina. Mięsień piersiowy większy, współdziałając z m. najszer-szym grzbietu, przywodzi ramię w płaszczyźnie czołowej.

 

Unerwienie

 

Pochodzi od splotu ramiennego - nn. piersiowe(nn. pectorales).

 

Mięsień piersiowy mniejszy (m. pectoralis mirtor) leży na przed-niej ścianie klatki piersiowej pod mięśniem piersiowym większym.

 

Przyczep początkowy tego mięśnia znajduje się na zewnętrznej po-wierzchni przednich końców żeber kostnych od III do V. Przyczep końcowy. Mięsień kończy się krótkim, płaskim ścięgnem na wy-rostku kruczym łopatki.

Czynność. Mięsień obniża obręcz kończyny górnej oraz pociąga ją przy-środkowo i do przodu. Współpracując z m. równoległobocznym i m. dźwi-gaczem łopatki obraca łopatkę dookoła osi strzałkowej, obniżając boczny kąt łopatki. Przy ustalonej kończynie górnej działa jako pomocniezy mięsień wdechowy. Unerwienie. Nerwy piersiowe (nn. pectorales) splotu ramiennego. Mięsień podobojczykowy (m. subclavius) jest to mały mięsień, rozpięty poprzecznie do długiej osi ciała między chrząstką pierwszego żebra a dolną powierzchnią końca barkowego obojczyka.</

Mięśnie nadgnykowe rozpięte są między kością gnykową, żuchwą i pod- stawą czaszki. Działają one zarówno na kość gnykową, pociągając ją ku górze, jak i na żuchwę - opuszczając ją w dół w zależności od tego, która ţ kość jest ustalona w swym położeniu.

Mięsień dwubrzuścowy (m. digastricus) składa się z dwóch brzuś-ców, przedniego i tylnego (venter anterior et posterior), połączonych ścięgnem pośrednim (tendo intermedius). Brzusiec tylny rozpoczyna się we wcięciu sutkowym kośei skroniowej, biegnie ukośnie ku dołowi i przyśrodkowo, przytwierdzając się ścięgnem pośrednim do kości gnykowej, skąd bierze początek brzusiec przedni, który kończy się w dole dwubrzuścowym żuchwy. Czynność. Przy ustalonej żuchwie mięsień ten unosi kość gnykową, a przy ustalonej kości gnykowej obniża żuchwę.

Unerwienie. Tylny brzusiec przez gałąź n. twarzowego (n. facialis), brzu-siec przedni - gałąź n. trójdzielnego (ri. trigemirlus).

Mięsień rylcowo-gnykowy (m. stylohyoideus) przebiega od wyrostka rylcowatego kości skroniowej do kości gnykowej.

Czynność. Mięsień ten pociąga kość gnykową ku górze i do tyłu. Unerwienie. Pochodzi od n. twarzowego (n.facialis).

Mięsień żuchwowo-gnykowy (m. mylohyoideus) wytwarzadnojamy ustnej i stąd nosi nazwę przeponyjamy ustnej. Rozpoczyna się na wewnętrz-nej stronie trzonu żuchwy, biegnie w dół przyśrodkowo i kończy się na trzonie kości gnykowej oraz na szwie ścięgnistym. Szew ten łączy pośrodku mięśnie obu stron i ciągnie się od kolca bródkowego do trzonu kości gnykowej. Czynność. Przy ustalonej żuchwie unosi kość gnykową, napina dno jamy ustnej i unosi język. Przy ustalonej kości gnykowej obniża żuchwę. Unerwienie. Pochodzi od n. trójdzielnego (n. trigemiraus). Mięsień bródkowo - gnykowy (m. geniohyoideus) biegnie od kol-ca bródkowego żuchwy do kości gnykowej. Mięsień ten pociąga kość gnykową ku górze i do przodu, zaś przy ustalonej kości gnykowej obniża żuchwę.

Unerwienie. Włókna splotu szyjnego dochodzą( do mięśnia poprzez n. podjęzykowy (n. hypoglossus).

Topograficznie mięśnie szyi (musculi colli) dzielimy na trzy grupy powierzchowną, środkową i głęboką.

 

W skład grupy powierzchownej wchodzą mięśnie: m.szeroki szyi i m. mostkowo-obojczykowo-sutkowy.

W skład grupy środkowej wchodzą mięśnie podgnykowe: mm. mostkowo-gnykowy, mostkowo-tarczowy, tarczowo-gnykowy i łopatkowo-gnykowy oraz mięśnie nadgnykowe: mm. dwubrzuścowy, rylcowo-gnykowy i bródko-wo-gnykowy.

 

W skład grupy głębokiej wchodzą mięśnie: mm. pochyły przedni, pochyły środkowy i pochyły tylny oraz mięśnie przedkręgowe.

 

Powierzchowne mięśnie szyi

 

Mięsień szeroki szyi (m. platysma) leży ponad powięzią powierz-chowną szyi i sięga u dołu poza granicę szyi, schodząc na przednią ścianę klatki piersiowej do wysokości II żebra, gdzie przyczepia się do tkanki podskórnej.

Przyczep końcowy. Włókna mięśnia biegną ku górze i przymocowują się do zewnętrznej powierzchni trzonu żuchwy, okolicy kąta ust oraz bocznie do powięzi przyuszniczej i żwaczowej.

Czynność. Mięsień ten unosi skórę szyi, przez co zmniejsza ucisk na żyłę szyjną zewnętrzną, a z uwagi na swe przyczepy w skórze należy do mięśni wyrazowych: pociąga kąty ust w dół i do boku nadając twarzy wyraz strachu.

Unerwienie. Pochodzi od gałęzi n. twarzowego (n. facialis). Mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy (m. sternocleidomastoideius) jest charakterystycznym mięśniem szyi. Dzieli on szyję właściwą na dwie okolice: przyśrodkową i boczną. Przyczep początkowy. Głowa przyśrodkowa rozpoczyna się na rękojeści mostka. Głowa boczna rozpoczyna się na końcu mostkowym obojczyka. Przyczep końcowy. Obie części mięśnia kierują się ku górze i do tyłu, łączą się ze sobą w połowie wysokości szyi i przyczepiają się do wyrostka sutkowego kości skroniowej i kresy karkowej górnej kości potylicznej. Czynność. Skurcz jednostronny mięśnia przy ustalonej klatce piersiowej powoduje pochylenie głowy w tę samą stronę z jednoczesnym obrotem gło-wy w przeciwną stronę i uniesieniem twarzy ku górze. Jednoczesny skurcz obu mięśni zwraca twarz ku górze i pogłębia lordozę szyjną. W pozycji leżącej mięsień unosi głowę. Przy ustalonej głowie mięsień unosi mostek, działa więc jako pomocniczy mięsień wdechowy.

Ubytek wody może być szczególnie duży u zwierząt stałocieplnych, gdyż zużywają one znaczne jej ilości do chłodzenia ciała w procesach związanych z termoregulacją. Gdyby nie istniały mechanizmy homeostatyczne przeciwstawiające się procesowi utraty wody, to jej zmniejszająca się zawartość w środowisku wewnętrznym, a w dalszej kolejności w komórkach, prowadziłaby do zaburzenia ich czynności. Tymczasem dzięki tym mechanizmom woda w organizmie zostaje zatrzymywana, a ponadto organizm zaczyna pobierać ją intensywniej. Zatrzymywanie wody w organizmie możliwe jest dzięki zwiększeniu jej resorpcji w kanalikach nerkowych, resorpcja zaś spowodowana jest zwiększonym wydzielaniem odpowiednich hormonów, tj. wazopresyny i aldosteronu. Sygnałem zaś do wydzielania tych hormonów są zmiany (wzrost/ ciśnienia osmotycznego w komorwisku wewnętrznym zwierzęcia. Przekazywanie inforkach oraz w płynie omywajacym ośrodkowy układ informacji od ośrodkowego układu nerwowego do układu nerwowy wywołane utrata wody przez zwierzę. Te hormonalnego możliwe jest dzięki więzi anatomicznej i same sygnały powodują pobudzenie podwzgórzo-funkcjonalnej (głównie za pośrednictwem neurosekrewych ośrodków pragnienia, co sprawia, iż zachowanie podwzgórzowej) obu tych układów. Włączenie tych się zwierząt zostaje "nastawione" na poszukiwanie i układów informacyjno-integracyjnych, w odpowiedzi picie wody. Dla zwierząt zagrożonych odwodnieniem na właściwe odczytanie informacji zawartych w bodźcu głównym źródłem energii staje się spalanie tłuszczów środowiskowych, pozwala utrzymać zmiany (niekiedy specjalnie w tym celu uprzednio zgromadzonych w środowiskach wewnętrznego w granicach zapewniających ruch, na przykład w garbie wielbłąda). Spalanie takie sprawne funkcjonowanie całego organizmu. dostarcza dużych ilości wody metabolicznej, będącej znaczącym składnikiem ogólnego bilansu wody w organizmie. W konsekwencji, mimo utraty wody, zostaje utrzymana względnie stała jej zawartość i stężenie soli mineralnych w środowisku wewnętrznym. Uzyskany stan równowagi może trwać tylko przez pewien czas, a sprawność funkcjonowania mechanizmów homeostatycznych utrzymujących go jest wyrazem adaptacji gatunku do danego typu zmian środowiskowych. Do środowiska wewnętrznego materia dociera dzięki procesom wchłaniania zachodzącym w układzie pokarmowym. Specjalizacja zdobywania materii (pokarmu/ u zwierząt wielokomórkowych spowodowała, że dzięki maksymalnie sprawnemu przyswajaniu jego składników mogą one pobierać pokarm okresowo. Jest to jeden z warunków pewnego uniezależnienia się zwierząt wyższych od środowiska zewnętrznego, w porównaniu na przykład z pierwotniakami czy osiadłymi bezkręgowcami, które odżywiają się tylko wtedy i tylko tym, co w danym momencie dostarczy im środowisko wodne, w którym żyją. Materia pobrana ze środowiska zewnętrznego może stać się budulcem potrzebnym do stałej odnowy struktur ciała zwierzęcia lub źródłem energii niezbędnej w procesach przemiany materii. Zużyty budulec, jak również wykorzystane źródła energii dostarczają produktów odpadowych, tzw. końcowych (często zbędnych/ produktów metabolizmu, których zwierzę musi się pozbyć. W obiegu materii i energii w organizmie istotną rolę odgrywają zatem także układ oddechowy (wymiana gazowa), krwionośny (przenoszenie substratów i produktów metabolizmu/, wydalniczy (gospodarka wodno-elektrolitowa i usuwanie zbędnych substancji).O tym zaś, ile materii /substancji odżywczych) w danym momencie należy przeznaczyć na budulec lub źródło energii, innymi słowy: jakie będzie tempo metabolizmu poszczególnych komórek, narządów lub całego organizmu, decydują informacje dostarczane komórkom dwiema drogami nerwową i hormonalną. Inaczej bowiem gospodarują swoją materią wytrenowany sportowiec i urzędnik prowadzący siedzący tryb życia; ptaki przygotowujące się do sezonowych migracji i te same ptaki w okresie godowym; zwierzęta żyjące na pustyni i te, które dysponują wodą w nieograniczonych ilościach. Można by mnożyć tego typu przykłady; wszystkie będą jednak wskazywać na to, że prawidłowe funkcjonowanie organizmu jest ściśle związane z informacjami o stanie środowiska wewnętrznego, jak i o zmianach zachodzących w środowisku zewnętrznym. Układ nerwowy, wyspecjalizowany w odbiorze i integracji informacji, przekazuje je szybko i precyzyjnie do ściśle określonych efektorów (mięśni i gruczołów), czego skutkiem są zmiany w ich funkcji, a w konsekwencji pewne zmiany w środowiska.

Wieńcówka

Jest to choroba, która bardzo często występuje w naszym kraju, nieleczona doprowadza do śmierci. Polega ona najprościej mówiąc na niedostatecznym ukrwieniu serca. aparat na zęby wrocław

Więcej…

Walka z żylakami

Gdy zauważysz żylaki u siebie to udaj się do lekarza by przeprowadził on dokładne badania. Kolejnym badaniem jest badanie o nazwie duplex-doppler, . Jest to nowoczesne, bardzo precyzyjne badanie USG.

Więcej…

Płuca palacza

Płuca palaczy są w tragicznym stanie, nie docierają do nich zwykle żadne argumenty na temat rzucenia palenia, bronię się tym jak to ktoś palił i żył 100 lat. Wytwarza się wtedy też nadmiar śluzu i zwężenie oskrzeli, sytuacja ta prowadzi do niewydolności oddechowej, . .

Więcej…

Nieszczelny pęcherz

Może on szczególnie dotknąć psychiki chorej kobiety, pogarszając, jakość życia. Lekarze wyróżnili kilka typów nie trzymania moczu, z czego najczęściej mamy do czynienia z wysiłkowym nietrzymaniem moczu.

Więcej…

Nie daj się grypie

Jeśli już dopadnie cię ta choroba to musisz postarać się by nie doszło do groźnych powikłań.

Więcej…