Choroba ta to inaczej zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytami uwagi. Jest to dosyć częste, przewlekłe, obejmujące wszystkie sfery życia zaburzenie psychiczne. Dotyka ono od 3-7% dzieci. W naszym kraju najczęściej choroba ta diagnozowana jest niedostatecznie i zbyt późno. Rodzaj objawów oraz ich nasilenie jakie występują u dziecka mogą być zmienne. Często zmieniają się wraz z wiekiem dziecka, a często się też mówi ze ile dzieci tyle postaci zaburzenia.

Czytaj więcej: ADHD

Wiele osób sądzi, że choroba ta dotyka tylko starszych, ale tak nie jest. Obecnie z miażdżyca zmagają się osoby młode, które mało się ruszają, jedzą dużo i tłusto. Zaczyna się od odkładania cholesterolu w naczyniach krwionośnych, to z czasem utrudnia przepływ krwi. Złogi tłuszczu mogą gromadzić się w każdej tętnicy, ale najchętniej w tętnicach wieńcowych. Gdy tętnice są zwężone serce musi mocniej pracować, aby do narządów dotarło tyle krwi ile jest potrzeba.

Czytaj więcej: Miażdżyca

(Thoracic compression outlet syndrome, Syndroma aperturae thoracis superioris) Terminem zespołu górnego otworu klatki piersiowej (zgokp) określa się zaburzenia nerwowo-naczyniowe, występujące w obrębie kończyn górnych, wywołane zewnętrznym uciskiem na splot ramienny, tętnicę podobojczykową lub pachową oraz żyłę podobojczykową. Izolowany ucisk pojedynczej struktury pęczka naczyniowo-nerwowego należy do rzadkości, z reguły jest wywierany w różnym stopniu na wszystkie struktury. Najczęściej obserwuje się w obrazie klinicznym objawy neurologiczne, w dalszej kolejności - niedokrwienne, wynikające z ucisku tętnicy, rzadko występują objawy kompresji żylnej. Pęczek naczyniowo-nerwowy biegnąc od górnego otworu klatki piersiowej do dołu pachowego napotyka na trzy anatomiczne zwężenia, będące miejscem potencjalnego ucisku (ryc. 8): Szczelina tylna m. pochyłych

Przestrzeń żebrowo-obojczykowa

Przestrzeń kruczo-piersiowa

1. Tylna szczelina mięśni pochyłych.

2. Przestrzeń żebrowo-obojczykowa.

3. Kąt utworzony przez wyrostek kruczy i ścięgno mięśnia piersiowego mniejszego. Powstanie zgokp mogą powodować trzy przyczyny:

l. Patologiczne twory anatomiczne wrodzone lub nabyte.

a) stxuktury kostne - np. żebro szyjne z różnymi wariantami jego przyczepu do pierwszego żebra (zdj. l, 2), długie wyrostki poprzeczne C7, zniekształcenia wrodzone lub pourazowe pierwszego żebra czy obojczyka; b) anomalie włóknisto-mięśniowe - pasma włókniste lub włóknisto-mięśniowe, nieprawidłowości przyczepu lub przerost mięśni pochyłych przedniego i środkowego, obecność dodatkowego mięśnia pochyłego najmniejszego, przerost mięśnia piersiowego mniejszego: 2. Uraz barków lub szyjnej części kręgosłupa, zwłaszcza typu odgięciowego. Przyjmuje się, że zapoczątkowuje on organizację nieprawidłowych struktur włóknistych lub przerost mięśnia pochyłego przedniego. 3. Wady postawy.

W zależności od lokalizacji i patomechanizmu ucisku wyróżnia się następujące rodzaje zgokp: zespół żebra szyjnego, mięśnia pochyłego przedniego, żebrowo-obojczykowy lub kruczo-piersiowy. Najczęściej objawy choroby ujawniają się w trzeciej lub czwartej dekadzie życia, co jest uwarunkowane fzjologicznym obniżeniem obręczy barkowej w tym okresie życia i związanym z tym zaciśnieniem przestrzeni żebrowo-obojczykowej. Częściej chorują kobiety, zwłaszcza reprezentujące leptosomicżny typ budowy ciała. Także atletyczny typ budowy ciała poprzez przerost mięśni sprzyja rozwojowi tegoż zespołu. W przypadkach pourazówgo zgokp, w jego patogenezie nie odgrywają roli wymienione czynniki: wiek, płeć czy typ budowy ciała. Symptomatologia

W obrazie klinicznym zgokp charakterystyczną cechą jest zależność występowania objawów podmiotowych i przedmiotowych od pozycji kończyn górnych. Dolegliwości występują lub nasilają się w czasie uniesienia czy też odwiedzenia ramion, uniemożliwiając przeprowadzanie różnych prac lub zwykłych codziennych czynności, wymagających przyjęcia takiej pozycji kończyn, np. malowania ścian, mycia okien, układania włosów itp. l. Objawy neurologiczne

Bóle barku zlokalizowane głęboko w stawie, ciągłe lub przerywane, lub bóle o charakterze segmentalnym, promieniujące wzdłuż wewnętrznej powierzchni ramienia i łokciowej strony przedramienia do palców IV i V. Czasami bóle mogą być zlokalizowane w klatce piersiowej imitując dławicę piersiową. Również bóle głowy nie należą do rzadkich u pacjentów z tym zespołem. Zaburzenia czucia o charakterze hypoestezji lub parestezji, występują najczęściej w obszarze zaopatrzenia przez nerw łokciowy. Osłabienie siły mięśniowej, upośledzenie precyzyjnych ruchów ręki, a w zaawansowanych przypadkach - zaniki drobnych mięśni dłoni, kłębu, kłębiku i międzykostnych. Uszkodzenie włókien współczulnych może powodować nadmierną potliwość dłoni, zaburzenia naczynioruchowe, zespół Hornera.

Choroby nerek przez wiele lat mogą nie dawać żadnych objawów, a tym czasem zachodzą w nich nieodwracalne zmiany. O chorobach tych jest coraz głośniej, ponieważ występują one też coraz częściej. Ale nie tylko, dlatego ponieważ pojawiły się nowe metody diagnozowania chorób. Metody te pozwalają na wczesne wykrycie kłopotów, co znacznie zwiększa szanse wyleczenia. Największy problem z chorobami nerek polega na tym, że rozwijają się one bez żadnych dolegliwości. Czasem pojawia się ból w okolicach nerek, który nie ma z nim nic wspólnego. Często powstaje on w wyniku chorób kręgosłupa. Jest też pewna grupa schorzeń, których pierwszym objawem jest ból nerek. Chodzi tu o zakażenie dróg moczowych i kamicę. Dolegliwości te dokuczają w dole brzucha często wraz z gorączką i zmianami w moczu. Choroby nerek często są następstwem źle leczonych przeziębień czy też angin. Często postępują latami i są wykrywane przypadkowo podczas innych badań. Dlatego warto przynajmniej raz w roku zrobić ogólne badanie moczu. Na problemy z nerkami może wskazywać nawet niewielka ilość białka wykryta w moczu. Wyniki powinien obejrzeć lekarz i ocenić czy będą potrzebne inne badania. Warto też samemu obserwować zmiany wyglądu moczu. Innymi objawami, które mogą towarzyszyć chorobie nerek są: złe samopoczucie, senność, bladość skóry, bóle głowy, gorączka, obrzęki nóg, wymioty.

 

nerki

 

W grupie szczególnego ryzyka znajdują się ludzie starsi, którzy mają obniżoną sprawność układu odpornościowego. Szczególnie narażeni są mężczyźni x przerostem prostaty i chorzy na cukrzycę. Sporo zachorowań obserwuje się także wśród osób cierpiących na nadciśnienie. Choroby nerek mogą być wywoływane przez zatruciem glikolem lub środkami nasennymi. Nerką szkodzą także antybiotyki, środki przeciwbólowe oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne. Jeśli chodzi o zachorowania o podłożu infekcyjnym to najczęściej powoduje je nieprawidłowa higiena okolic krocza. Stamtąd bakterie przenoszą się do układu moczowego a następnie do nerek. Rozwój nowotworu nerki odbywa się często bezobjawowo. Natomiast, jeśli pojawiają się objawy to są to: ból, krwiomocz oraz guz, który można wyczuć palcami. Jeśli wszystkie te trzy objawy występują jednocześnie to możemy mówić o bardzo zaawansowanym stadium raka. Do pozostałych objaw zalicza się: spadek masy ciała, podwyższoną temperaturę, nocne pocenie, wyższe ciśnienie tętnicze oraz niedokrwistość.

Zapalenie zatok objawia się przede wszystkim silnym bólem głowy, który nasila się przy każdym ruchu. Zatokami nazywamy jamy powietrzne znajdujące się w okolicach nosa. W połowie jego długości znajdują się zatoki sitowe, powyżej czołowe a nad szczęką szczerkowe. Są jeszcze zatoki między uszami a oczami zwane klinowymi. Podstawowym zadaniem zatok jest pomoc w oddychaniu i oczyszczanie wdychanego powietrza. Dlatego też zapalenia tego narządu nie można lekceważyć. Nieleczone może doprowadzić do przewlekłego stanu zapalnego a w takim wypadku leczenie jest długie i trudne. Najczęściej przyczyna choroby są infekcje bakteryjne lub wirusowe, ale możliwa jest też reakcja na uczulenie. Niezależnie od tego, co było przyczyna zapalenie powoduje obrzęk błony śluzowej nosa, co w konsekwencji doprowadza do zablokowania kanałów łączących nos z poszczególnymi zatokami. Dochodzi do zastoju powietrza, co prowadzi do zwiększonego wytwarzania śluzu. Śluz ten następnie zmienia się w wydzielinę ropną. Zalega on w zatokach i staje się świetną pożywką dla bakterii i wirusów. Katar staje się coraz mocniejszy, nos coraz bardziej zapchany a ból głowy coraz bardziej dokuczliwy. W celu rozpoznania zapalenia zatok przeprowadza się wywiad z chorym i badanie palpacyjne. Rozpoznanie ułatwi RTG zatok i tomografia komputerowa. Gdy podejrzane są bakterie to lekarz powinien zlecić posiew w celu dobrania odpowiednich antybiotyków. Przyjmuje się je w ostrym zapaleniu od 10-12 dni a w przewlekłym 4-6 tygodni. Pod żadnym pozorem nie wolno przerywać leczenia, ponieważ grozi to nawrotem choroby i przejściem stanu ostrego w przewlekły. Można stosować krople i tabletki rozrzedzające wydzielinę w zatokach, co pomoże w jej usunięciu i regeneracji błony śluzowej. W ten sposób udrożnimy ujścia zatok. Jeśli przyczyną choroby jest alergia to podaje się środki, antyuczuleniowe. Dzięki nim drożność zatok zostaje przywrócona i zmniejsza się stan zapalny. Czasem może okazać się konieczne przeprowadzenie zabiegu oczyszczającego zatoki. Jest kilka metod między innymi punkcja zatok i operacja. Podczas tej drugiej robi się nacięcia na twarzy by dotrzeć do miejsc gdzie zalega wydzielina i je oczyścić. Skuteczniejsze jest balonikowanie. Przeprowadza się je w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Wprowadza się do nosa endoskop zakończony balonikiem. Gdy balonik dotrze do miejsca niedrożnego to pompuje się go sprężonym powietrzem, rośnie on i rozpycha kanalik.

Choroba ta znacznie częściej wstępuje u osób które mają niewłaściwą dietę. Gdy tylko zmienisz swe nawyki żywieniowe to ryzyko jej wystąpienia znacznie zmaleje. Choroba ta to nic innego jak zaleganie w nerkach nie rozpuszczalnych złogów. Z czasem z tych substancji powstają kamienie które mogą sprawiać ból, lub też upośledzać pracę tego narządu. Najważniejszym punktem w zapobieganiu tej chorobie jest picie dużej ilości płynów w ciągu dnia, ich ilość może sięgać nawet czterech litrów. Najlepiej jak by to była nie gazowana woda mineralna, przegotowana woda lub lekko osłodzona słaba herbata. Dzięki temu będziemy w miarę często oddawać mocz co spowoduje że składniki zalegające będą lepiej wypłukiwane z organizmu. Niewskazane jest tez picie alkoholu, mocnej kawy, mocnej herbaty. Musimy też nie nadużywać soli i uważać by nie jeść za dużo słonych produktów. Uważaj także na produkty z glutaminem sodu takie jak zup w proszku, rosoły w kostkach itd. Potrawy ostre i pikantne należy też spożywać rozsądnie. Aby kamienie się nie rozwijał należy spożywać jak najwięcej warzyw i owoców. Dzięki temu odczyn moczu będzie zmieniony na zasadowy, w ten sposób utrudnia się krystalizację kwasu moczowego. Dlatego ważne jest by spożywać je każdego dnia. Zalecanymi produktami przy kamienicy nerkowej są produkty zbożowe pełnoziarniste, soki owoce, pomarańcze, kukurydza, ogórki, ryby, drób. Zabrania się natomiast spożywania szczawiu, szpinaku, rabarbaru, cytryn, fig, agrestu, kawy i mocnej herbaty. Posiłki powinny tez być przygotowywane w specjalny sposób. Wszystkie produkty powinny być gotowane na wodzie lub na parze. Innym wyjściem jest pieczenie w piekarniku. Można też dusić ale należy przy tym nie stosować tłuszczu. Sosy oraz zupy należy zaprawiać zawiesiną z mąki i mleka lub mąki i wody. Nie należy przyrządzać potraw aby ostrych i zbyt słonych. Są też takie produkty które są dozwolone przy kamienicy nerkowej ale nie należy z nimi przesadzać. Mowa tu o ziemniakach, marchwi, kapuście, pomidorach, truskawkach. Pamiętaj że jeśli będziesz zdrowo się odżywiał to ryzyko zapadnięcia na ta chorobę praktycznie nie istnieje. Dlatego lepiej zawczasu zdrowo jeść jak potem cierpieć na problemy z tą chorobą i bardzo restrykcyjnie się odżywiać. Ważne też jest to by produkty z których przyrządzamy posiłki były świeże. Jest to dość ważne, dlatego zwracaj uwagę na terminy przydatności produktów. Kupuj warzywa i owoce u źródła.

Rotawirus może być szczególnie niebezpieczny, jeśli zaatakuje niemowlę. Gdy już dojdzie do zakażenia malucha to wszystko się zmienia. Dziecko ma wtedy biegunkę i wymiotuje a wszyscy domownicy wtedy krążą wokół niego. Jest to bardzo wyczerpujące dla dziecka. Rotawirus jest bardzo niebezpieczny dla dzieci miedzy 6 miesiącem a drugim rokiem życia. Dzieci młodsze są w pewnym sensie uodpornione, ponieważ przejmują naturalną ochronę od matki wraz z mlekiem, o ile oczywiście jest karmione piersią. Natomiast dzieci powyżej dwóch lat już są nie tyle bardziej odporne, co przechodzą chorobę łagodniej. Wirus ten bardzo łatwo się przenosi, dlatego o zakażenie nie jest trudno. Wirus najczęściej jest przynoszony do domu prze jego mieszkańców, i tak trafia do małego dziecka. Atak poznamy od podwyższonej temperatury, która pojawia się zaraz po zakażeniu. Kolejnymi objawami SA wymioty i biegunka. Dziecko może oddawać stolec nawet dziesięć razy w ciągu doby. Wszystko to powoduje odwodnienie i w rezultacie osłabienie. Jest to groźne zarówno dla życia jak i zdrowia dzieci. Często zdarza się, że dziecko musi być hospitalizowane, zależy to od jego stanu i wieku, zawsze o tym decyduje pediatra. W szpitalu maluszek dostanie kroplówkę by uzupełnić poziom elektrolitów. Będą też przeprowadzone badania po to by pewnym, że winny jest rota wirus. Jednak w sporej części zachorowań wystarczy terapia domowa. Ważne jest by dziecko dużo piło, może nie mieć apetytu i nie jeść, ale pić powinno. Choroba jest groźna, dlatego warto dowiedzieć się jak zmniejszyć ryzyko zachorowania. Ważne jest karmienie maluszka, przez co najmniej pół roku, dzięki temu w jego organizmie będą przeciwciała mamy dające mu lepszą odporność. Ważna jest higiena, dlatego od najmniejszego uczmy go myć ręce przed posiłkiem i po wyjściu z toalety, pilnujmy i przestrzegajmy by nie brał kamyków czy patyków do buzi. Źródłem zakażenia może też być woda z wodociągu, nieprzegotowana może stanowić zagrożenie. Ważne jest też dokładne mycie warzyw i owoców. Do dyspozycji mamy jeszcze szczepionki, można nimi zaszczepić dzieci już od szóstego tygodnia życia. Są różne rodzaje szczepionek i podaje się je doustnie w kilku dawkach w odstępach czterech tygodni. Jeśli twoje dziecko ma objawy, o których mowa w artykule to koniecznie udaj się do lekarza by nie doszło do odwodnienia. Rotawirusy wnikają w komórki nabłonka jelit. W ten sposób dochodzi do ich niszczenia, wirus wynosi się dopiero wtedy jak wszystkie komórki zakażone złuszczą się.

Dzięki poprawnej mowie wyrażamy to, co czujemy, nasze myśli i spostrzeżenia. Ale niektórzy mają z tym problemy, winna jest najczęściej apraksja. Jest to jedna z najczęstszych przyczyn w problemach z poprawnym wysławianiem się. Osoby z tym schorzeniem nie potrafią jasno powiedzieć tego, co by chciały. Mówiąc najprościej jest to schorzenie uniemożliwiające zapamiętanie sekwencji ruchów. Jest jej wiele odmian i może ona dotykać wielu narządów nie tylko tych odpowiedzialnych za mowę. Chorzy nie potrafią wymówić głosek języka, dzieje się tak, ponieważ mózg nie potrafi zapamiętać sekwencji ruchów mięśni, jakie powinny następie by dana Goska została wydana. Osoby takie często mówią mam to na końcu języka, mózg wie, co ma powiedzieć, ale nie wie jak ma to zrobić. Mogą nastąpić też problemy w układaniu sylab w odpowiedniej kolejności. Z kolei uniemożliwia to tworzenie poprawnych wyrazów. Zaburzenia maja charakter losowy i jełki jakieś słowo zostanie nie prawidłowo wypowiedziane to za chwilę chory może je powiedzieć zupełnie inaczej. Chory nie potrafi też tworzyć akcentów w odpowiednich miejscach. Dzieci z ta dolegliwością często są ciche, rozumieją, co się do nich mówi, ale nie potrafią one wyrazić swoich myśli. Jest to widoczne zwłaszcza przy długich wypowiedziach. Choroba ta występuje w dwóch typach. Rozwojowa dotyczy dzieci, nabyta pojawia się w każdym wieku. Dochodzi do tego w wyniku uszkodzenia struktur mózgu. Winne są urazy, udary i inne schorzenia. Rodzaj rozwojowy jest obecny od dziecka, z badań wynika, że choroba ta częściej występuje u chłopców. Udowodniono też, że występuje ona rodzinnie, jednak przyczyny nie odkryto. U dziecka chorobę można zdiagnozować na podstawie długich obserwacji rozwoju mowy u malucha. Muszą w tym brać udział zarówno rodzice jak i lekarz. Przeprowadza się tu też specjalne testy, które maja na celu potwierdzenie lub wykluczenie choroby. Jednym z nich jest ciągłe powtarzanie jakiegoś wyrazu i obserwacja czy dziecko się nie myli. Często wykonuje się przy tym schorzeniu rezonans magnetyczny. W leczeniu stosuje się wiele metod, ale żadna nie daje za dobrych wyników. Badana jest też zdolność do prawidłowego wypowiadania się. Często jest tak, że nabyta apraksja z czasem zanika. Osoby te odzyskują w całości lub prawie w całości zdolność prawidłowego wypowiadania się. W przypadku dzieci nie należy czekać aż same z tego wyrosną tylko walczyć z tą przypadłością, ponieważ często same maluchy nie mogą sobie z tym poradzić.

Początek układu limfatycznego stanowią kapilary chłonne, przechodzące następnie w naczynia chłonne, zwiększające w miarę przebiegu swoją średnicę. Chłonka z dolnej połowy ciała oraz z miednicy małej zbiera się w dwa przewody lędźwiowe, a z jelit w przewód jelitowy. Ujście tych dróg kończy się zbiornikiem mleczu, od którego odchodzi główne naczynie limfatyczne przewód piersiowy. Do przewodu piersiowego uchodzą też naczynia limfatyczne z górnej lewej połavy ciała. Limfa z prawej połowy ciała zbiera się w przewodzie limfatycznym prawym. Krążenie limfatyczne kończy się w miejscu ujścia przewodów do kątów żylnych. Naczynia limfatyczne mają w swoim przebiegu zastawki, ich unerwienie i unaczynienie jest podobne jak w naczyniach żylnych. Anastomozy limfatyczno-źylne ułatwiają przepływ limfy. Kapilara limfatyczna różni się w budowie anatomicznej od kapilary żylnej brakiem błony podstawnej, co warunkuje jej dużą przepuszczalność dla białek (syntetyzowanych miejscowo, z rozpadu tkankowego i białek osocza). Prawidłowy przepływ limfatyczny zapewnia równowaga pomiędzy ciśnieniem hydrostatycznym i ciśnieniem koloidoosmotycznym w kapilarach i przestrzeni tkankowej. Wzrost ciśnienia kapilarnego lub spadek stężenia białek zwiększa pojemność naczyń limfatycznych. Wzrost przepuszczalności naczyń krwionośnych powoduje wzrost stężenia wody i białek w tkankach i zaburza drenaż limfatyczny. W efekcie końcowym powstaje obrzęk, a następnie nekroza. Podobne zjawiska występują przy zamknięciu naczynia żylnego, jak również przy przeszkodzie w krążeniu limfatycznym (na poziomie naczyń lub węzłów chłonnych). Niewydolność li.mfatyczna ujawnia się klinicznie obrzękiem. Istnieją 3 grupy przyczyn powstawania niewydolności limfatycznej: - mechaniczna, - dynamiczna,
- niewydolność "wentyla bezpieczeństwa".

 

PODZIAŁ NIEWYDOLNOŚCI LIMFATYCZNEJ MECHANICZNA:


zaburzenie funkcji transportowej naczyń limfatycznych
- organiczna na każdym szczeblu układu limfatycznego - czynnościowa kapilarów, zastawek, porowatości ściany, akineza spazm lub porażenieściany naczynia
DYNAMICZNA:
obniżenie stężenia białka lub wzrost ciśnienia hydrostatycznego - zaburzona równowaga przy nieuszkodzonych naczyniach limfatycznych
- prawidłowa pojemność transportowa
- obniżona pojemność transportowa
NIEWYDOLNOŚĆ "WENTYLA BEZPIECZEŃSTWA"
wzrost obciążenia układu limfatycznego przy istniejącej przeszkodzie mechanicznejł
- forma ograniezona
- forma uogólniona
Wg NYHA na obrzęk limfatyczny składają się 3 formy: a) flebopatia+limfostaza, b) arteriopatia+ limfostaza,
c) flebo+arteriopatia+limfostaza (obrzęk panangiopatyczny). Bez względu na współistniejące zaburzenia w krążeniu żylnym czy tętniczym, zawsze równocześnie przy istniejącym obrzęku powstaje niewydolność drenażu limfatycznego. Wyróżnia się 3 stadia obrzęku limfatycznego:
I stadium - obrzęk odwracalny (klinicznie ciastowaty); odwracalność zależy od: zachowanej zdolności transportującej przez anastomozy limfatyczno-żylne, - wbudowywania nadmiaru białek przez elementy tkanki łącznej. II stadium - obrzęk nieodwracalny (twardy, plastyczny). III stadium - słoniowacizna (elefantiaza).
przebiega z uszkodzeniem tkanki, z czasem prowadzi do zwyrodnienia w postaci zwłóknień i stwardnienia. W końcowym stadium rozwija się słoniowacizna. Często dołącza się zapalenie bakteryjne, grzybicze lub immunologiczne (czemu sprzyja podłoże tkanki obrzękowej, bogatej w białko). Zmiany te nieuchronnie wiodą do martwicy miejscowej.

Z ostatnich badań wynika, że choroba Janików sprzyja nadciśnieniu, dlatego ważne jest wczesne rozpoczęcie leczenia, które w przyszłości zapobiegnie poważniejszym zaburzeniom. Zespół policystycznych jajników polega na tworzeniu się w jajnikach cyst, które ograniczają owulację lub wręcz ją uniemożliwiają. Na chorobę ta nie ma skutecznego leku i nie można jej wyleczyć raz na zawsze. Jeśli u danej kobiety się pojawi to może ona dokuczać przez kilka miesięcy. Szacuje się, że na PCOS cierpi aż 10 procent pań. Jeśli chodzi o objawy to zaczyn się od tycia, pojawia się trądzik i owłosienie typu męskiego, miesiączki są rzadkie lub jest ich brak. Jednak z wiekiem zmienia się także przebieg choroby. O ile u młodych kobiet i dziewczyn podstawowymi objawami są brak lub zaburzenie miesiączkowania, to u starszych zaczyna rosnąć ryzyko chorób układu krążenia i cukrzycy typu 2. Winna jest nadmierna produkcja męskich hormonów – androgenów. Jednak powód tego zjawiska nie jest do końca znany. Wiadomo tylko, że nasilenie i rodzaj dolegliwości uzależnione jest od ich stężenia oraz wieku, a bardziej ilości lat, jakie upłynęły od wystąpienia choroby. Pierwsze problemy z ciśnieniem krwi pojawiają się zwykle około 30 roku życia i praktycznie nie są odczuwalne. Mogą to być zaledwie skoki o 9 mm hG, czyli praktycznie nie odczuwalne. Nie ma też u takich osób charakterystycznego dla zdrowych osób nocnego obniżenia ciśnienia. Zaburzenia te, choć są niewielkie mają negatywny wpływ na przepływ krwi w naszych naczyniach krwionośnych. Prowadzą, bowiem do wzrostu napięcia ścian naczyń krwionośny i upośledzenia czynności nerek przy wydalaniu sodu. To wszystko jest typowym objawem tego, że w najbliższym czasie wystąpi typowe nadciśnienie tętnicze. A ono jest parzcież jednym z największych czynniki ryzyka choroby wieńcowej, zawału i udaru mózgu. Najważniejsze jest wczesne rozpoczęcie leczenia, im wcześniej tak się stanie tym dla chorej lepiej. Dobre efekty można osiągnąć przy zastosowaniu dwuskładnikowej antykoncepcji hormonalnej. Ważna jest też odpowiednia dieta, która minimalizuje ryzyko cukrzycy i chorób krążenia. Dlatego powinno w niej być jak najmniej mało wartościowych węglowodanów oraz jak najmniej wysokoprzetworzonych produktów. Dominować powinien brązowy ryż i razowy makaron. Doskonałym czynnikiem przeciwdziałającym cukrzycy typu 2 przeciwdziała również ruch. Specjaliści zalecają, aby łączny czas wysiłku fizycznego w skali miesiąca wynosił przynajmniej 150 minut

Wieńcówka

Jest to choroba, która bardzo często występuje w naszym kraju, nieleczona doprowadza do śmierci. Polega ona najprościej mówiąc na niedostatecznym ukrwieniu serca. ekspresy do kawy

Więcej…

Walka z żylakami

Gdy zauważysz żylaki u siebie to udaj się do lekarza by przeprowadził on dokładne badania. Kolejnym badaniem jest badanie o nazwie duplex-doppler, zakuwanie węży . Jest to nowoczesne, bardzo precyzyjne badanie USG.

Więcej…

Płuca palacza

Płuca palaczy są w tragicznym stanie, nie docierają do nich zwykle żadne argumenty na temat rzucenia palenia, bronię się tym jak to ktoś palił i żył 100 lat. Wytwarza się wtedy też nadmiar śluzu i zwężenie oskrzeli, sytuacja ta prowadzi do niewydolności oddechowej, . .

Więcej…

Nieszczelny pęcherz

Może on szczególnie dotknąć psychiki chorej kobiety, pogarszając, jakość życia. Lekarze wyróżnili kilka typów nie trzymania moczu, z czego najczęściej mamy do czynienia z wysiłkowym nietrzymaniem moczu.

Więcej…

Nie daj się grypie

Jeśli już dopadnie cię ta choroba to musisz postarać się by nie doszło do groźnych powikłań.

Więcej…